Rozmaite gremia wyróżniają Marka Torzewskiego za jego sztukę wokalną, za
rozsławianie polskiej kultury w świecie i wybitna indywidualność artystyczna i
osobowościowa . Dla przykładu: jako pierwszy polski artysta dał recital w Kwaterze
Głównej NATO w Shepe, inaugurował też Międzynarodowy Rok Chopinowski w
Belgii, gdzie od lat mieszka. Na stadionie Śląskim w Chorzowie jako pierwszy
artysta w Polsce wykonał nasz hymn przed meczem Polska – Ukraina. A jego
autorska piosenka „Do przodu, Polsko” została uznana jako hymn reprezentacji.
Tak więc aktywność zawodowa i pasje Marka Torzewskiego od lat wykraczają poza
szacowne sceny operowe – w ojczyźnie, a także w Europie i za oceanem. Dlatego i
nagrody obejmują rozmaite sfery jego intensywnego życia. Od pierwszego sukcesu,
niedługo po studiach, na międzynarodowym konkursie wokalnym im. Jana Kiepury
w Krynicy w 1984 r. – po uznanie polskiego resortu kultury i choćby ze strony
Stowarzyszenia Mały Książę, które Torzewskiemu, jego żonie, aktorce i
menedżerowi Barbarze Romanowicz-Torzewskiej oraz także uzdolnionej wokalnie
ich córce Agacie przyznało honorowy tytuł Przyjaciela Małego Księcia za najlepszy
wizerunek Polskiej Rodziny Artystycznej na Świecie.
Torzewski swego czasu zaczął skutecznie burzyć schematyczne wyobrażenie
polskich odbiorców o śpiewaku operowym, który albo pokazuje się na wielkiej
scenie w kostiumie i makijażu, albo poza sceną – ale też serio, z poważną miną,
nienaganie przystrzyżoną fryzurą i w garniturze czy smokingu.
Jan Kiepura śpiewał niegdyś arie operetkowe na balkonie hotelu, Torzewski pojawił
się w programach TVP na estradach i w plenerze, w studiach, ubrany mniej
zobowiązująco, bez krawata ani muszki i z półdługimi włosami. Odczarował
koturnowość wyobrażeń o śpiewakach, a tym samym wykonał tzw. dobrą robotę –
nie przekraczając granicy dobrego smaku jednocześnie przybliżał sztukę tzw. wysoką
do odbiorcy, ośmielał go i pozyskiwał z pewnością przyszłych melomanów.
Wykształcony klasycznie nie ogranicza się do muzyki poważnej.
Torzewski ujmuje pięknie brzmiącym, ciepłym głosem, swobodą i naturalnością, a
śpiewane przez niego włoskie utwory wprowadzają w romantyczny nastrój.
